yavaş yaşamak bir kaçış değil

Bir süredir insanların bana sık sık söylediği bir cümle var: “Ne güzel… her şeyi bırakıp sakin bir hayat kurmuşsun.” Bunu söylediklerinde gülümsüyorum. Çünkü çoğu insan yavaş yaşamayı yanlış anlıyor. Sanki hayatın sorumluluklarından kaçmak gibi. Sanki hiçbir şey yapmadan yaşamak gibi. Oysa yavaş yaşamak bundan çok farklı. Yavaş yaşamak, hayatı ağırdan almak değildir. Hayatı fark ederek yaşamak demektir.

HIZIN İÇİNDE KAYBOLMAK

Modern hayat bize sürekli hız öğretiyor. Daha hızlı çalış. Daha hızlı üret. Daha hızlı tüket. Ama kimse şunu sormuyor: Bu hızın içinde insan kendini ne zaman duyuyor? Günler geçiyor, haftalar geçiyor, yıllar geçiyor… Ve bir noktada insan fark ediyor ki yaşamış ama hissetmemiş. Yavaşlamak Neden Korkutuyor? Çünkü yavaşladığımızda kendimizle karşılaşırız. Sessizlikte düşünceler duyulur. Kalbin gerçek ihtiyacı ortaya çıkar. Ve bu her zaman kolay değildir. Bu yüzden birçok insan hızın içinde kalmayı tercih eder.

YAVAŞLIK BİR SEÇİMDİR

Yavaş yaşamak; daha az yapmak değil, daha bilinçli yapmak demektir. Bir kahveyi gerçekten içmek. Bir sohbeti gerçekten dinlemek. Bir işi acele etmeden yapmak. Bazen bir gün batımını izlemek. Bunlar küçük gibi görünür. Ama insanın ruhunu hatırlatan şeyler çoğu zaman küçük anların içindedir.

BELKİ DE MESELE

Belki de mesele daha çok yaşamak değil. Daha derin yaşamak. Hayat hızlandıkça insan küçülür. Ama yavaşladıkça hayat büyür. Ve insan bazen bunu fark ettiğinde anlar: Yavaş yaşamak bir kaçış değil. Bazen insanın kendine dönüşüdür.