sessizliğin iyileştirici gücü

Hadi sessizliğin iyileştirici gücünden bahsedelim biraz...

İnsan bazen kalabalıklarda yorulmaz… anlamın inceldiği yerlerde yorulur. Sürekli konuşulan, sürekli anlatılan ama giderek daha az hissedilen bir dünyanın içinde, kelimeler yavaş yavaş ağırlığını kaybeder. Sesler artar, cümleler çoğalır, görüntüler birbirine eklenir… ama bütün bu çoğalmanın içinde insanın içi boşalmaya başlar. Çünkü anlam, gürültüyle büyümez. Tam tersine, gürültü çoğaldıkça geri çekilir.

Belki de bu yüzden insan bir süre sonra susmak ister. Bu bir tercih değil, neredeyse bir ihtiyaçtır. Çünkü bazı yorgunluklar kelimelerle taşınamaz. Anlatıldıkça hafiflemez, aksine çoğalır. İnsan konuşarak değil, sustukça kendine yaklaşır. Sessizlik bu yüzden sadece bir eksiklik değil, bir kapıdır. İçeriye açılan, derine inen, insanı kendisiyle yüz yüze bırakan bir kapı.

Ama sessizlik her zaman kolay değildir. Çünkü insan en çok orada kendisiyle karşılaşır. Gürültü insanı dağıtır, sessizlik toplar. Dış dünyanın karmaşası insanı oyalarken, sessizlik insanı durdurur. Ve durmak, bu çağda en zor şeylerden biridir. Çünkü modern hayat, insanı sürekli hareket hâlinde tutarak onu kendinden uzaklaştırır. Durmayan bir zihin, susmayan bir akış, hiç bitmeyen bir meşguliyet… Sanki insanın kendi içine dönmesi özellikle engelleniyormuş gibi. Oysa insanın özü gürültüye değil, sükûnete yakındır. Bunu en çok doğanın içinde hissederiz. Rüzgârın bir dili yoktur ama anlatır. Deniz konuşmaz ama insanın içini doldurur. Gün batımı hiçbir şey söylemez ama insanın içinde bir şeyi yerinden oynatır. Doğa bize unuttuğumuz bir şeyi hatırlatır: Hayatın en derin tarafı yüksek sesle değil, sessizce yaşanır.

Belki de bu yüzden insan zamanla dışarıdan içeriye doğru bir yolculuğa başlar. Bu bir kaçış değildir. Bu, anlamın yeniden aranmasıdır. Gürültünün içinden çekilip hakikate yaklaşma çabasıdır. Çünkü insan, kendini en çok sessiz kaldığında duyar. En çok sustuğunda anlar. En çok durduğunda hisseder. Ve belki de bu çağda asıl mesele şudur: Gürültünün içinde kaybolmadan, sessizliğin içinde kalabilmek. Çünkü insanın kendine yabancılaşmadığı tek yer… hâlâ orasıdır.